A home for the land, for the animals, and for one another
Een thuis voor het land, voor de dieren, en voor elkaar
Un hogar para la tierra, para los animales y para todos
··
I met this land in a very special way. I was standing at the top of the mountain, looking down, and through the trees I saw a small open spot. Something in my heart knew at once: this is special. As if something I had always felt and known had suddenly taken form, there, visible before my eyes. And when I arrived, it was a homecoming.
The land communicated with me. It said: I will care for you, and you will care for me. That we would bring the water back here, and grow food for the local community — because that is going to be so important in the near future. We found the owner, and he practically gave it to us as a gift.
And I am not doing this alone: I am doing it together with my mother. That makes it all the more special — mother and daughter caring together for this land, and for everything that lives on it.
We had no money to buy anything, and yet everything fell into place. The previous owner said: why don’t you put the cabina on the land? And so it happened — the very next day the little wooden house arrived. We hadn’t even intended to live there. Everything showed the way of its own accord.
We started the vegetable garden right away. The first harvest was abundant, and we made so many people happy with it — crates full of food we gave away to friends, or to people we simply met along the way. Because food should just be freely available, especially when it is completely organic. On this whole piece of land, no poison has ever been used. It is full of roses, too. And everything we do here, we do with natural materials. We built the cabina that way too — using natural materials, taking no trees away, and working with whatever the place itself brought forward, so that we live in harmony with the whole.
And all over the land I have laid heart shapes out of stones I collected. Every tree stands in a heart of stone, and I have laid out almost all the vegetable beds in the shape of a heart too. The farmers up above, who can look down on it, saw it clearly — and they have given the barranco a new name: Barranco de Amor, the ravine of love.
This is a very special, potent place, where the silence plays the leading role. We see something beautiful taking shape here: a place where several people can each have their own little spot, while together caring for the land. And it came up very clearly to make it a nature reserve — to protect the mountain goats, the wild boar, and the many birds. There are many hunters here, and traps are set everywhere even though it is forbidden; I have already found a wild boar or a dog too late more than once. That is exactly what makes protecting this place so urgent.
Where things stand now
Then came the DANA storm. Our road was washed away — on foot we could still reach it, but no longer by car. We were told the town hall could help, and they gave their approval. But after two months without word I went by, and the mayor said they could not approve it — because there is a cabina without permission. And that is where it all began.
Someone nearby, who had built something himself and got no permit, apparently said something about us. Suddenly the perito was here, and we were threatened with fines and the demand to tear everything down. Our situation is not simple: we lie right next to a barranco, so we can arrange nothing with the town hall until we have a yes from the Junta de Andalucía. We are still waiting for that.
It comes down to this: either we have to tear this little place down, at enormous cost and losing our roof — or, if we get a yes, we must buy several parcels of land to meet the norms so the cabina may remain. One of those parcels has a cortijo — and there we would be allowed to live. Then we stay, and keep caring: for the land, and for the animals. And in the meantime we do not stop: we are busy with the whole water system, so that next season the land can bear food, herbs and flowers again. Last season we did all the watering by hand, which was so time-consuming.
Ik ontmoette dit land op een heel bijzondere manier. Ik stond bovenop de berg en keek naar beneden, en zag door de bomen een klein open puntje. Iets in mijn hart wist het meteen: dit is bijzonder. Alsof iets wat ik altijd al voelde en wist ineens vorm had gekregen, zichtbaar voor mijn ogen. En toen ik er aankwam, was het een thuiskomst.
Het land communiceerde met me. Het zei: ik zorg voor jullie, en jullie zorgen voor mij. Dat we het water zouden terugbrengen, en voedsel zouden verbouwen voor de lokale gemeenschap — omdat dat in de nabije toekomst zo belangrijk gaat zijn. We vonden de eigenaar, en die gaf het ons praktisch cadeau.
En ik doe dit niet alleen: ik doe het samen met mijn moeder. Dat maakt het extra bijzonder — moeder en dochter die samen voor dit land zorgen, en voor alles wat er leeft.
We hadden geen geld om iets te kopen, en tóch viel alles op zijn plek. De vorige eigenaar zei: waarom zet je de cabina niet op het land? En zo gebeurde het — de volgende dag kwam het houten huisje al aan. We hadden niet eens de intentie om er te gaan wonen. Alles wees vanzelf de weg.
We zijn meteen begonnen met de moestuin. De eerste oogst was overvloedig, en we hebben er heel veel mensen blij mee gemaakt — kratten vol eten die we weggaven aan vrienden, of aan mensen die we zomaar tegenkwamen. Want voeding hoort gewoon vrij beschikbaar te zijn, zeker als het volledig biologisch is. Op dit hele land is nog nooit enig gif gebruikt. Het staat ook vol met rozen. En alles wat we hier doen, doen we met natuurlijke materialen. Ook de cabina hebben we zo gebouwd — met natuurlijke materialen, zonder bomen weg te nemen, en in verbinding met wat de plek zelf naar voren bracht, zodat we in harmonie zijn met het geheel.
En overal op het land heb ik van verzamelde stenen hartvormen gelegd. Elke boom staat in een hart van steen, en ook de groenteplekken heb ik bijna allemaal in de vorm van een hart aangelegd. De boeren boven, die naar beneden kijken, zagen het goed — en ze hebben de barranco een nieuwe naam gegeven: Barranco de Amor, het ravijn van de liefde.
Dit is een heel bijzondere, potente plek, waar de stilte de hoofdrol speelt. We zien hier iets moois ontstaan: een plek waar meerdere mensen ieder hun eigen plekje kunnen hebben, terwijl je samen zorg draagt voor het land. En het kwam heel duidelijk naar boven om er een natuurgebied van te maken — om de berggeitjes, de zwijntjes en de vele vogels te beschermen. Er zijn hier veel jagers, en overal worden vallen gezet ook al is het verboden; ik heb al een paar keer een zwijntje of een hond te laat gevonden. Juist dat maakt het beschermen van deze plek zo urgent.
Waar we nu staan
Toen kwam de DANA-storm. Onze weg werd weggeslagen — te voet konden we er nog bij, met de auto niet meer. De gemeente kon ons helpen, en gaf akkoord. Maar na twee maanden zonder bericht ben ik langsgegaan, en zei de burgemeester dat ze geen akkoord konden geven — omdat er een cabina staat zonder toestemming. En daar begon alles.
Iemand in de buurt, die zelf iets had gebouwd en geen vergunning kreeg, heeft blijkbaar iets over ons gezegd. Ineens stond de perito hier, en werden we bedreigd met boetes en de eis om alles af te breken. Onze situatie is niet eenvoudig: we liggen vlak bij een barranco, dus we kunnen niets met de gemeente regelen totdat we een ja hebben van de Junta de Andalucía. Daar wachten we nog op.
Het komt hierop neer: óf we breken dit plekje af, wat ontzettend veel geld kost en waardoor we ons dak kwijtraken — óf, als we een ja krijgen, moeten we meerdere stukken land aankopen om aan de normen te voldoen zodat de cabina mag blijven. Eén van die stukken heeft een cortijo — en daar zouden we wél mogen wonen. Dan blijven we, en kunnen we blijven zorgen: voor het land, en voor de dieren. En ondertussen stoppen we niet: we zijn volop bezig met de wateraanleg, zodat het land volgend seizoen weer voedsel, kruiden en bloemen kan dragen. Vorig seizoen deden we al het water met de hand, en dat was zó tijdrovend.
Conocí esta tierra de una manera muy especial. Estaba en lo alto de la montaña, mirando hacia abajo, y entre los árboles vi un pequeño claro. Algo en mi corazón lo supo enseguida: esto es especial. Como si algo que siempre había sentido y sabido hubiera tomado forma de repente, visible ante mis ojos. Y cuando llegué, fue un regreso a casa.
La tierra se comunicó conmigo. Dijo: yo cuidaré de vosotras, y vosotras cuidaréis de mí. Que traeríamos el agua de vuelta, y cultivaríamos alimento para la comunidad local — porque eso va a ser muy importante en el futuro cercano. Encontramos al dueño, y prácticamente nos la regaló.
Y no lo hago sola: lo hago junto con mi madre. Eso lo hace aún más especial — madre e hija cuidando juntas de esta tierra, y de todo lo que vive en ella.
No teníamos dinero para comprar nada, y aun así todo encajó. El dueño anterior dijo: ¿por qué no ponéis la cabina en la tierra? Y así ocurrió — al día siguiente ya llegó la casita de madera. Ni siquiera teníamos la intención de vivir allí. Todo fue mostrando el camino por sí solo.
Empezamos enseguida con el huerto. La primera cosecha fue abundante, e hicimos felices a muchísimas personas — cajas llenas de comida que regalamos a amigos, o a gente que nos encontrábamos por el camino. Porque el alimento debería estar disponible de forma libre, y más aún cuando es completamente ecológico. En toda esta tierra nunca se ha usado ningún veneno. Está lleno de rosas, además. Y todo lo que hacemos aquí lo hacemos con materiales naturales. También la cabina la construimos así — con materiales naturales, sin quitar ningún árbol, y en conexión con lo que el propio lugar ofrecía, para vivir en armonía con el conjunto.
Y por toda la tierra he formado corazones con piedras que fui recogiendo. Cada árbol está dentro de un corazón de piedra, y casi todos los bancales también los he hecho en forma de corazón. Los agricultores de arriba, que pueden mirar hacia abajo, lo vieron claramente — y le han dado un nuevo nombre al barranco: Barranco de Amor.
Este es un lugar muy especial y potente, donde el silencio juega el papel principal. Vemos surgir aquí algo hermoso: un lugar donde varias personas pueden tener cada una su propio rincón, mientras cuidáis juntos de la tierra. Y surgió con mucha claridad la idea de convertirlo en un espacio natural protegido — para proteger a las cabras montesas, a los jabalíes y a las muchas aves. Hay muchos cazadores aquí, y se colocan trampas por todas partes aunque está prohibido; ya he encontrado más de una vez a un jabato o a un perro demasiado tarde. Justo eso hace tan urgente proteger este lugar.
Dónde estamos ahora
Entonces llegó la tormenta DANA. Nuestro camino quedó arrasado — a pie aún podíamos llegar, en coche ya no. El ayuntamiento podía ayudarnos, y dio su conformidad. Pero tras dos meses sin noticias fui en persona, y el alcalde dijo que no podían darla — porque hay una cabina sin permiso. Y ahí empezó todo.
Alguien de la zona, que había construido algo y no obtuvo licencia, al parecer dijo algo sobre nosotras. De repente el perito estaba aquí, y nos amenazaron con multas y con derribarlo todo. Nuestra situación no es sencilla: estamos justo al lado de un barranco, así que no podemos gestionar nada con el ayuntamiento hasta tener un sí de la Junta de Andalucía. Todavía lo esperamos.
Se reduce a esto: o derribamos este rinconcito, con un coste enorme y perdiendo nuestro techo — o, si obtenemos un sí, debemos comprar varias parcelas para cumplir las normas y que la cabina pueda quedarse. Una de esas parcelas tiene un cortijo — y allí sí podríamos vivir. Entonces nos quedamos, y seguimos cuidando: de la tierra, y de los animales. Y mientras tanto no paramos: estamos con toda la instalación del agua, para que la próxima temporada la tierra vuelva a dar alimento, hierbas y flores. La temporada pasada hicimos todo el riego a mano, y fue tan laborioso.
Among the trees.Tussen de bomen.Entre los árboles.The first vegetable beds, laid out in hearts of stone.De eerste moestuinbedden, aangelegd in hartvormen van steen.Los primeros bancales, dispuestos en corazones de piedra.
Our goal — first phase
Ons doel — eerste fase
Nuestra meta — primera fase
€163.000
to be able to stay here, and to protect this place, its plants and its animals.
om hier te kunnen blijven, en deze plek, de planten en de dieren te beschermen.
para poder quedarnos aquí, y proteger este lugar, sus plantas y sus animales.
What your help makes possible
Wat jouw hulp mogelijk maakt
Lo que tu ayuda hace posible
⚖
The legal & technical path
The lawyer, the architect, and the reports, drawings and permit steps the rules require — the price of doing this properly, to be able to get a yes.
🏠
Securing the place
Buying the land with the cortijo so we may live here and keep caring for it — or, if we must tear down, the cost of that and of a new home in nature for the animals.
💧
The water & the land
Finishing the water system here, so the land bears food, medicinal herbs and edible flowers again — for the community, the bees and the butterflies. And bringing water back to the abandoned land we need to buy, so it revives, we can plant more trees, and it is protected from the wildfires that struck twice in five years.
⚖
De juridische & technische weg
De advocata, de architect, en de rapporten, tekeningen en vergunningsstappen die de regels vragen — de prijs van het netjes doen, om een ja te kunnen krijgen.
🏠
De plek zeker stellen
Het land met de cortijo aankopen zodat we hier mogen wonen en blijven zorgen — of, als we moeten afbreken, de kosten daarvan en van een nieuwe plek in de natuur voor de dieren.
💧
Het water & het land
De wateraanleg hier afmaken, zodat het land weer voedsel, geneeskrachtige kruiden en eetbare bloemen draagt — voor de gemeenschap, de bijen en de vlinders. En het water terugbrengen op het verlaten land dat we moeten kopen, zodat het weer opleeft, we meer bomen kunnen planten, en het beschermd is tegen de bosbranden die er in vijf jaar al twee keer waren.
⚖
El camino jurídico y técnico
La abogada, el arquitecto, y los informes, planos y trámites que exigen las normas — el precio de hacerlo bien, para poder obtener un sí.
🏠
Asegurar el lugar
Comprar la tierra con el cortijo para poder vivir aquí y seguir cuidándola — o, si hay que derribar, el coste de ello y de un nuevo hogar en la naturaleza para los animales.
💧
El agua y la tierra
Terminar la instalación del agua aquí, para que la tierra vuelva a dar alimento, hierbas medicinales y flores comestibles — para la comunidad, las abejas y las mariposas. Y devolver el agua a la tierra abandonada que debemos comprar, para que reviva, podamos plantar más árboles, y quede protegida de los incendios que ya ocurrieron dos veces en cinco años.
How you can help
Hoe je kunt helpen
Cómo puedes ayudar
You can contribute through a Spanish bank account — so anyone, anywhere, can transfer directly — and through GoFundMe. Every contribution, large or small, helps keep this nest standing.
Je kunt bijdragen via een Spaanse bankrekening — zodat iedereen, waar ook ter wereld, rechtstreeks kan overmaken — en via GoFundMe. Elke bijdrage, groot of klein, helpt dit nest overeind te houden.
Puedes contribuir a través de una cuenta bancaria española — para que cualquiera, en cualquier parte, pueda transferir directamente — y a través de GoFundMe. Cada aportación, grande o pequeña, ayuda a mantener en pie este nido.
Bank transfer · SpainBankoverschrijving · SpanjeTransferencia · EspañaES23 2100 4974 5522 0007 6592Grietje Schouten · BIC CAIXESBBXXXtap to copytik om te kopiërentoca para copiarcopied ✓
The land
Het land
La tierra
For the animals rescued and cared for here, there will be a dedicated place — so you can help in a targeted way whenever an animal needs it.Voor de dieren die hier gered en verzorgd worden, komt er een eigen plek — zodat je heel gericht kunt meehelpen wanneer een dier hulp nodig heeft.Para los animales rescatados y cuidados aquí habrá un espacio propio — para que puedas ayudar de forma concreta cuando un animal lo necesite.
